‘Dames en heren, we naderen het vliegveld van Amsterdam waar we over een kleine vijftien minuten gaan landen. De temperatuur is op dit moment negen graden.’
Vertwijfeld kijk ik om me heen, ik zit nog steeds erg optimistisch in een korte broek, met mijn Birkenstocks aan mijn bruine voeten. (Voor de Bonairiaanse temperaturen prima kleding!) Wonderbaarlijk genoeg ben ik niet de enige die wat moeite mee heeft bij het horen van deze winterse temperatuur, synchroon slaken we een diepe zucht. Het kan aan mij liggen, maar het lijkt erop of niemand echt blij is om zo meteen weer op Nederlandse bodem te stappen...
Mijn avontuur zit erop, Daaaag Bonaire; Hallo Nederland... Als ik aan boord van de Arkefly-vlucht stap, wordt mijn blijdschap even getemperd. Ik vind het een fijn idee dat ik over een paar uur al mijn dierbare weer zal zien, alleen het propvolle vliegtuig doet mij beseffen dat het leven op Bonaire nu toch écht voorbij zal zijn. Daarbij is het ook jammer dat op de rij voor mij, een kind besluit om langdurig haar keel open te zetten en te krijsen als een speenvarken.
Als ik na de tussen stop op Curaçao een nieuwe buurman naast me krijg, is het leed snel vergeten. Het speenvarken is gestopt met huilen en we zijn weer in de lucht.
Een prima vlucht als je het mij vraagt, na de maaltijd bood Steven (mijn buurman) mij een slaappil aan. Nog net zo naïef als toen ik ging, nam ik deze zonder te aarzelen aan. De slaappil boekte groot succes! Want toen ik wakker werd hoefde we nog maar drie kwartier te vliegen. Heerlijk, want hierdoor spaarde deze pil mij een groot deel van de jetlag. Na de landing en de extra drugscontrole kon ik op zoek naar mijn koffer, klaar om het bewoonde Nederland in te gaan. Waar mijn ouders, broer en Jenny klaar stonden om mij om de nek te vliegen.
Nu ik inmiddels al weer iets langer dan week terug ben, is het nog steeds wennen aan Nederland, hoewel alles nog altijd hetzelfde is als toen ik ging. En dat zal ook nog wel even wat tijd nodig hebben, denk ik...
En daarom heb ik het volgende bedacht: Wat mij nu rest is zo snel mogelijk mijn diploma bemachtigen, om daarna weer een nieuwe plek van de wereld te gaan zien. En het liefst blijf ik dit de rest van mijn leven doen, niet als vlucht en ook niet als verslaving, maar gewoon omdat ik heb ontdekt dat de wereld voor mij zo onuitputtelijk fascinerend is en dat er nog zoveel te zien is. En omdat ik zeker weet dat ik van elke reis terugkom met nieuwe kennis, omdat je tijdens een reis altijd wel bijzondere mensen zult ontmoeten. Ik wil me blijven verbazen over hoe bijzonder de planeet is waarop wij leven.
DANK
Ten slotte nog iets heel anders: ik wou dat ik een goede manier kon bedenken om mijn dierbare adoptie 'ouders' op Bonaire (Hanne en Lex) te bedanken voor alle steun die ze me tijdens de afgelopen maanden op Bonaire hebben gegeven. Zonder het vangnet dat ze met zijn tweeën voor mij waren, had dit avontuur een hele andere invulling gekregen, denk ik. En ook voor mijn grote ‘broer', Sven, een welgemeend dankjewel!
En verder voor iedereen die ik daar op Bonaire heb ontmoet, al mijn nieuwe vrienden, ik wil jullie het volgende zeggen: zonder jullie was dit niet geworden wat het nu geworden is. Het was een onvergetelijke tijd een heerlijke ervaring.
Ode aan Bonaire; Fantastisch leerzaam, geestig en een fenomenale leefstijl.
Om je vingers bij af te likken!
#Error!! --- No results.. - not available.. - account inactive..
Bonbini !!
Su un algun tempu. Mi ta mashá pórtrét, e ta su riba di Facebook.
Nan ta tarda mi mayornan su Bonéiru. Hopi bon!!
.....................###////::<<****;;}}||###............
Wat taal betreft is dit een soort Luilekkerland voor me. Het is alsof iemand een heel eiland heeft verzonnen, waar iedereen (zelfs de kinderen, zelfs de winkeliers, zelfs de acteurs in de tv-reclames!) deze magische taal (Papiaments) kunnen spreken. Het lijkt wel alsof de hele samenleving hier die taal spreekt, en hem niet tot weinig gebruikt, alleen met elkaar. Als dyslect kan ik hier dus prima uit de voeten,want met Makambas wordt vrijwel alleen Nederlands gepraat.
Eerlijk gezegd ben ik niet de beste reizigster ter wereld. Ik zit maar op een klein eiland en daarbij heeft ook dit reisverslag even op zich laten wachten. Je hebt reizigers die wel echte natuurtalenten zijn. Mensen die met speels gemak nieuwe talen oppikken terwijl anderen alleen maar besmettelijke ziekten opdoen. Beide zijn met dit avontuur niet aan mij besteed, hoewel... mijn Engels is er wel op vooruit gegaan. Toen ik hier net kwam leek ik met mijn blonde haar en mijn roze huid op een flamingo, gelukkig kan ik nu door als een kameleon. Want met mijn bruine huid val ik niet meer buiten de toon. Hoe dan ook, ondanks dat dit mijn eerste echte reiservaring is, is reizen vanaf nu mijn grote liefde. Vanaf nu zullen al mijn spaarcentjes deze opoffering waard zijn; reizen, de wereld zien!
In de weken dat jullie even niets van me gehoord hebben, heb ik ook bezoek gehad van mijn ouders. Twee weken lang hebben zij kunnen genieten van dit pracht eiland. Mam en pap hebben al aardig wat landen in Europa gezien, en dit was voor hen de eerste keer dat ze naar de andere kant van de wereld vlogen. Gelukkig bleek het achteraf allemaal reuze mee te vallen. Alleen die hitte als je uit het vliegtuig komt, alsof er een föhn op je begint te blazen; Welkom op Bonaire! Ze vonden Bonaire een fascinerend eiland en waren wel van mening dat hier nog veel moest veranderen. Het contrast tussen arm en rijk, de dingen die Nederland subsidieert en waar niets van te recht komt... ‘een fiets is niets', bouwvallen die niet worden afgemaakt omdat ze failliet gaan (om een paar voorbeelden te geven) 'Belachelijk, dat kan toch niet zo?!!'.
Toch is Bonaire in het algemeen zeer de moeite waard. De wind maakt de hitte hier aangenaam en we doen veel leuke dingen. Wandelen in de zee op Sorobon (lees: in een zee-egel trappen), met de Woodwind varen naar Klein Bonaire om daar te snorkelen en kennis te maken met de fantastische onderwater wereld (lees: kotsend op een boot, omdat je een slok zee water te veel hebt gedronken), lekker chillen op het strand van de Antillen (lees: uit een hangmat vallen)... Uit respect voor het feit dat mijn vader het me niet in dank af zal nemen dat ik dit met jullie deel, zal ik niet zeggen wie van de twee dit gebeurde.
Na drie maanden op Bonaire heeft ‘Eenzaamheid' me gevonden. Op een avond loop ik na een heerlijke dag op stage op de boulevard, terwijl de zon in een waas van goud boven de zee ondergaat. Ik voel me gelukkig bij deze romantische aanblik, ook al ben ik hier alleen. Ik sta stil om naar de zonsondergang te kijken en begin iets te veel na te denken, en dan staat ze ineens voor mijn neus. Stil en dreigend komt ze op me af... en gaat naast me staan.Ik ken ze al langer dan vandaag, al geef ik toe dat het me verbaast haar hier in de schemering op deze prachtige pier tegen te komen. Ik vraag me af van wie ze heeft gehoord dat ik op Bonaire ben, hoe ze me heeft gevonden... Vervolgens begint Eenzaamheid me te ondervragen, wat ik verschrikkelijk vind om dat ik denk dat dit nog uren door zal gaan. Ik loop terug naar huis, in de hoop het van me af te schudden. Ik voel me leeg en kil en voor het eerst besef ik me dat ik ‘thuis', jullie dus, mis. Ik kijk nu ook steeds vaker uit naar mijn thuiskomst, terug naar jullie lieve familie en lieve vrienden.
Overigens ben ik natuurlijk niet echt depressief, dus niet schrikken want elke dag op Bonaire is nog steeds een feestje. Ik kan alleen soms zo verlangen om weer terug naar huis te gaan!
Dikke knuffel, tot snel lieverds!
P.s. Ik heb geen foto ruimte meer, kijk voor de foto's even op mijn Facebook, dan zul je zien dat elke dag op Bonaire nog vol zit met leuke dingen doen! : https://www.facebook.com/media/set/?set=a.216298261796185.51546.100002480385706&type=3
53 muggenbulten, haar als stro... én neten!
Zoals je al aan de titel kunt zien hebben de muggen mij behoorlijk te pakken gehad. Getsiedrie. Helaas. Blijkbaar is er geen ontkomen aan, hoewel het misschien wel eens zou helpen als ik niet eigenwijs was en me gewoon in zou smeren met anti-muggenspul. Ik kan het ook positief bekijken, het is altijd fijn om te weten dat ze mij nog steeds een lekker hapje vinden. Dus wat betreft het integreren, dat zit wel goed, met mijn muggenbulten hoor ik er helemaal bij. Gelukkig helpt het zoute zeewater mij door de jeuk heen, dat scheelt weer. Jammer daarvan is, dat mijn haar hier minder goed tegen kan. Ik word met de dag blonder en krijg ook steeds droger haar.
Behalve het jeuken van de muggenbulten heb ik ook jeuk op mijn hoofd; neten. Hier word ik niet gelukkig van. Ik kam nu elke dag braaf mijn haar met een luizenkam, ik was mijn haar met speciale shampoo en ik heb mijn hele huis op z'n kop gezet. Een grote schoonmaak is nooit verkeerd! Ik hoop dat deze beestjes mij snel minder gezellig zullen vinden.
Het is al weer een tijdje geleden dat ik een verhaal heb geschreven. Ik heb veel gedaan en gezien, dus veel te vertellen aan jullie. Net zoals velen van jullie, heb ik ook kunnen genieten van een fijne carnavalsvakantie.
Want ook hier was alles en iedereen helemaal in de ban van de karnival. Carnaval is hier op Bonaire uitgegroeid tot een luidruchtige en volkse muzikale straatshow, die ook echt een week duurt. Eigenlijk misschien zelfs wel twee weken. Het eerste weekend staat in het teken van de kinder-karnival en het weekend daarop begint de grote karnival. Die vervolgens de hele week doorgaat. Er zijn overdag optochten en 's avonds lichtjes optochten. Overal staan mensen aan de kant foto's te schieten of te genieten van hun Polar of Amstelbright!
Ook de scholen van Bonaire hebben hun eigen optocht. De vrijdag voor de vakantie was die voor de basisscholen. Heerlijk, om een keer een optocht te lopen zonder het koud te hebben! En dat gewoon in een hemdje en een rokje, wauw!! (zie foto's)
Behalve het karnivallen, heb ik in mijn vakantie nog meer gezien. Een prachtig stukje Bonaire waar ik eerder nog niet was geweest; Washington-Slagbaai National Park. Als je het mij en Christianne zou vragen: Een combinatie van ‘Jurassic Parc' en ‘Lord of the Rings'. Washington-Slagbaai is een natuurreservaat, wat bijna eenvijfde deel van het eiland in beslag neemt. Het is een prachtig natuurgebied, waar je ogen uitkijkt en tot rust komt. Wat zit de natuur toch mooi in elkaar!
De wegen in het park zijn natuurlijk niet geasfalteerd, en met mijn pick-up was het gelukkig goed te doen. Ik was wel blij dat Sven erg enthousiast reageerde toen ik hem vroeg of hij niet liever wilde rijden. Met een max. snelheid van 25km p/u en met een hoop hobbels en gaten in de weg, gingen we met een slakkengang het park door. In combinatie met de hitte al met al toch best een vermoeiend ritje. Maar er waren genoeg plekjes om even uit de auto te stappen, om te genieten van de natuur of om even een verfrissende duik te nemen. Heerlijk is dat, om dan gewoon even op een rots te gaan zitten en dan naar de woeste azuur blauwe zee kijken...
Wel ja en toen, ik miste mijn familie zo... (die paar weken tot ze komen hield ik niet meer vol om te wachten). Daarom ben ik een bezoekje gaan brengen bij ‘Donkey Sanctuary Bonaire'. Een ezelopvang, circa 300 ezels lopen hier in dit reservaat rond. Hoewel ik papa en mama natuurlijk niet echt ben tegen gekomen, heb ik me ook tijdens dit ritje prima weten te vermaken. De ezels zijn niet bang en denken al snel dat je eten bij hebt. Ze lopen voor je auto, steken hun hoofd bij de ramen naar binnen of gaan tegen je auto aan staan schuren. Ja, ook dit moet je hebben meegemaakt. Het zijn lieve beestjes! (Hoewel Christianne nog steeds erg bang voor de ezels is.)
Gelukkig zijn we ook nog wezen duiken, en hebben we weer veel moois kunnen zien diep in de zee (of ja diep, ik mag met mijn duikcertificaat maar tot 18m.). Zo zagen we een zeeschildpad! Wauw, ik heb echt een nieuw lievelingsdier, geloof ik. Zo sloom en maf als dat ze op de kant bewegen, zo sierlijk bewegen ze in het water. Ik had voorheen alleen nog maar een zeeschildpad gezien bij de ‘Pandadroom' in de Efteling. Maar nu zwom er gewoon een voor mijn neus. We hebben ook nog heeeeeeel veeeeeeeeel Dory's (uit Finding Nemo) gezien. En natuurlijk nog een heleboel andere vissen, maar daar weet ik de namen allemaal niet van. Niet alleen de vissen zijn mooi, ook het koraal is prachtig!!
Jullie zouden bijna vergeten wat de rede is geweest om naar Bonaire te gaan. Want na een weekje vakantie te hebben gehad, mocht ook ik er weer tegenaan. Een hele uitdaging! Gwenda was ziek, en ik mocht dus de klas draaien. Hoewel ik het heel vermoeiend vond, zie ik er ook zeker een uitdaging in. Stukje bij beetje lukt het mij, om het respect van de kinderen te winnen. Het lesgeven blijft hier heel anders dan in Nederland en ik moet veel geduld hebben. Vooral het consequent zijn is voor mij nog een leerpuntje. Ik voel me veelal een politieagent tijdens het lesgeven en dat maakt het zo vermoeiend. Leuk en gezellig doen zit er nog niet in, de kinderen hebben structuur nodig en heel veel beweging. Hier probeer ik rekening mee te houden, want ze hebben niet veel rek in hun spanningsboog. Nog steeds geniet ik van elke stagedag, en ik weet dat ik hier heel veel kan en mag leren. En dat ga ik dan ook zeker doen! Want ook al is het dan een moeilijke klas, het is ook zeker een hele leuke klas!!
Masha danki voor al de lieve reacties die ik van jullie krijg.
Liefs,
Lonneke
- P.s. Ik heb echt duizend nieuwe foto's erop gezet, van die jaloersmakende vakantiefolder kiekjes
Diving - it's a state of being and a state of becoming
Ik had het nog nooit gedaan, maar iets in me zei dat duiken ontzettend fascinerend zou zijn. Ik had Christianne vrijdag beloofd dat ik met haar samen de SDI Open Water cursus zou gaan doen. Ze vond het leuk en was blij met mij als haar divebuddy. Nou ja, helemaal uit het niets kwam het natuurlijk niet, ik wist in Nederland al dat ik dit wilde gaan doen, dus het kwam wel goed uit dat ik dit nu samen met Christianne kon doen.
Zaterdag ochtend ging deze nieuwe wereld voor ons open. Geen gewone wereld, nee, de prachtige onderwater wereld. Om 8.30u loop ik de Dive Inn binnen. Het ligt aan het einde van de boulevard, tegenover de Zuidpier en Cha-Cha-Cha Beach. Vanaf het moment dat ik daar aan kom lopen, voel ik me daar meer thuis dan thuis. Dichtbij zon, zee, strand. Deze Makamba (Nederlander), hoorde de azuurblauwe zee al roepen. Zo vaak als ik kan, zal ik van deze zee blijven genieten.
Christianne studeert in Groningen en wilt Aardrijkskunde docent worden. We hebben elkaar op de Poolparty leren kennen (door de komst van andere stagiaires en ons bij het zwembad, daalde de gemiddelde leeftijd der aanwezigen met enig decennia). Zoals ze in de musical Grease zingen ‘We go together' was het ook met Christianne en mij. Toen we samen met de andere stagiaires vrijdagavond tijdens Happy Our bij ‘Spice' zaten, kwam haar vriend, Kasimir, met het briljante idee. Terwijl ik met klotsende oksels en zweet tussen de billen nog moest bedenken of ik het duiken toch niet wat spannend vond, werd Christianne helemaal enthousiast van Kasimir's voorstel. Ik moest samen met haar gaan duiken (stuiter-stuiter). Dit heeft er wel voor gezorgd dat ik 3 hele leuke en gezellige dagen samen met Christianne had. Voor de Gennepse mensen onder ons, de vader van Christianne is overigens directeur bij Jansenpers (wat een kleine wereld!)
We gaan met de andere cursisten bij elkaar zitten. Ik zit naast Christianne, en pak het theorie boek dat we zojuist hebben gekregen. Een blauw boek met mooie duikfoto's ‘SDI Open Water Scuba Diver Manual' . Ik begin te bladeren in het theorieboek, zoals je in het vliegtuig de gids met duty free articles leest om in de stemming te komen. Chris (zo heet onze instructeur) stelt ons vragen waarmee hij bereikt dat er snel een ontspannen en gezellige sfeer ontstaat binnen de groep. Soms heb ik geen idee wat Chris zojuist gezegd heeft, maar dat maakt niet veel uit. Een imago van verstrooidheid - in combinatie met mijn brede lach op mijn gezicht en veel ouwehoeren tussendoor - zorgt ervoor dat Chris hier totaal geen weet van heeft.
Het is ondertussen 10.00u en de eerste stukje theorie zit erop, Chris deed zijn best om zijn routinepraatje over de theorie en de oefeningen die we gaan doen, zo origineel mogelijk te brengen en maakte daarbij grappen waarvan ik denk dat ze bij elke cursus weer terug zullen komen.
Tijd om ons klaar te maken voor het echte duiken! Ik ben er nog niet uit of ik me hierbij op mijn gemak voel, maar ik ben er hoe dan ook van overtuigd dat Christianne en ik er samen een leuke dag van zullen maken. Het is nog best wel een lastige puzzel om alles goed in elkaar te zetten, maar uiteindelijk lukt het ons (met wat hulp). En dan lopen Christianne en ik bepakt en bezakt samen, met kloppend hart, de zee in.
We beginnen met wat oefeningen onderwater, echt bijzonder knap als je ziet hoe gemakkelijk Chris alles duidelijk kan maken met gebaren. Na de oefeningen zijn we een stukje gaan duiken. We zijn uiteindelijk 57 min. onder water geweest, en Christianne en ik vonden het allebei super leuk!! Alleen kwamen we met blauwe lippen, flink klappertandend, de zee uit. Doordat iedereen om beurten de oefeningen moest doen, zit je een hele poos stil op de bodem van de zee. En Christianne en ik bleken de twee grootste koukleumen te zijn. Gelukkig was er toen we boven kwamen, die lekker warme zon, waarin we ons snel konden opwarmen.
Christianne en ik bouwen rustig onze duikset weer af en spoelen hierna al het zoute water van ons af. Een raar idee vinden we het wel, over twee dagen is deze cursus voorbij en zijn wij gecertificeerd om zelfstandig tot 18 m. diep te duiken. We krijgen huiswerk mee, het theorieboek waarin ik deze ochtend nog zo ontspannen aan het bladeren was, moet morgen helemaal uit zijn. En alle opdrachten moeten zijn gemaakt. BAM. 5 hoofdstukken en alles in het Engels... Ik ga met Christianne mee naar hun appartement. Daarmee begint mijn studieontwijkend gedrag. Manjana, manjana...
De volgende dag heb ik mijn huiswerk niet af, foei Lonneke! Mijn naam komt op het bord met een streepje erachter. Dit betekend dat ik een bolletje ijs verschuldigd ben aan Chris. Ik weet dan nog niet dat op het einde van de dag er nog 11 streepjes bij zullen staan. Elke keer als wij duikbril zeggen i.p.v. masker, fles zeggen i.p.v. tank en/of flipper zeggen i.p.v. vin krijgen we er een streepje bij. En die liepen dus snel op. Ook vandaag gingen we natuurlijk weer het water in, weer eerst wat oefeningen en daarna weer echt duiken. Deze oefeningen gingen vandaag niet helemaal goed bij mij. Iedereen moest het masker vol laten lopen met water. Het zoute water prikte in mijn ogen, waar ik niet op bedacht was. Hierdoor ging alles ineens fout, ik raakte in paniek en gooide mijn masker en regulator af en zwom naar de oppervlakte. ‘Dit moet je nooit doen, hoor' zei Chris streng, toen ook hij bij de oppervlakte was. ‘Wie gooit nou zijn regulator uit de mond, dan krijg je geen lucht.' Ik ging weer met Chris naar de beneden en deed de oefening opnieuw. Dit keer ging die gelukkig wel goed.
Ook werden Christianne en ik steeds beter om elkaar dingen duidelijk te maken met gebaren. Zelf zo goed, dat we onder water de slappe lach kregen! Erg handig is dat natuurlijk niet, want onze maskers liepen hierdoor steeds vol met water. Gelukkig hadden we al wel geleerd hoe we het weer moesten legen. Na de duik, toen we weer boven kwamen hadden Christianne en ik nog steeds de grootste lol. Niemand begreep waarom wij zo aan het lachen waren, en Chris maakte de opmerking: ‘Zodra ze weer boven water zijn, kan iedereen ze meteen weer horen.'
De laatste cursusdag. Vandaag stonden er 2 duiken op het programma en nog wat oefeningen. Deze oefeningen deden we vandaag in dieper water, waar het dus ook kouder is. Ik zat ontzettend te beven onder water. Toen ik ineens opzij keek, zag ik Christianne de ‘vogeltjes dans' doen. Natuurlijk deed ik met haar mee, en we vulden dit aan met de ‘Magarena', ‘Pizzahut', ‘Toetoetoeter' en ‘hoofd-schouders-knie-en-teen'. Het hielp wel, want koud hadden we het niet meer.
Voor de middagduik moesten de buddyteams samen een duikplan maken. Een van de duikplannen zouden we die middag gaan zwemmen en dat buddyteam zou dan ook de leiding krijgen. Het leek heel democratisch te gaan, maar het bleek allemaal doorgestoken kaart. Christianne en ik waren ‘de lul' en moesten de leiding op ons nemen. Spannend! Maar ik denk dat het wel een goede boost voor ons vertrouwen was. Want het lukte ons, om te letten op onze veiligheid en op de veiligheid van de andere. Hoewel we dachten dat we betere volgers waren, viel het leiden ons niet tegen! En toen we klaar waren met onze duik, had Chris nog een leuke verrassing. We moesten allemaal onderwater blijven, we kregen een hand en vervolgens ons duikpasje. We waren allemaal geslaagd!
WAUW, DAT VOELT GOED!!
Behalve van mijn stage en het duiken, geniet ik ook heel erg van jullie lieve reacties. Fijn om te lezen dat jullie vanaf daar met me mee genieten.
Heel veel liefs,
Lonneke
Travelling - it leaves you speechless, then turns you into a storyteller
De titel zegt het al, ik zie en maak veel mee op dit toch 'kleine' eiland in een bijzonder fijne tropische omgeving, met veel gebruinde zeilmannen en surfdudes onder de brandende Caribische zon. Ik zal jullie niet voortdurend jaloers maken met het prachtige weer, want ik ben me ervan bewust dat er in Nederland een ‘Elfstedentocht-koorts' actief is. En in de plaats van de witte stranden moeten jullie het met sneeuw doen, dat is tóch bijna het zelfde, alleen gevoelsmatig misschien nét iets anders.
Maar... missen jullie me al? Bijna twee weken hier en ik heb het gevoel alsof ik al jaren op Bonaire woon.
Het leven wat ik hier leef is aantrekkelijk. Om 7.00u. ben ik op mijn stageschool en de kinderen zijn 12.45u. uit. Soms nog een vergadering, en anders een lekkere lange vrije middag. Dan ga ik zwemmen of snorkelen in de azuurblauwe zee. Wat ik ook nog wil gaan doen is surfen op Lac Bay. Hier is het water tot net iets boven de knieën diep, een prima plek om te leren surfen dus. Daarom zitten hier ook verschillende surfscholen. Wat ik ook graag na school doe is een rondje maken langs de kleine winkeltjes in het centrum van Kralendijk, even lekker de toerist uithangen. En dan op het einde van de dag, een beetje staren naar de ondergaande zon en bedenken wat ik deze avond eens zal gaan eten. De zon gaat hier overigens bizar snel onder, in nog geen 10 min. is het hartstikke donker.
Bonaire is trouwens niet een typisch eiland van zon-zee-strand. Het heeft namelijk geen uitgestrekte witte zandstranden en palmbomen, maar het is wel een van de beste duik- en snorkelbestemmingen in het Caribisch gebied. En dat heb ik dit weekend al mogen ervaren. Samen met Monique ben ik gaan snorkelen, ik vond het echt prachtig! Het onderzeese leven is van grote schoonheid, er is veel variatie tussen de vispopulaties, zoveel verschillende kleuren zie je, echt heel bijzonder! Het was net als een tropisch aquarium. De kleine zeemeermin is er niets bij, ik voelde me als Ariël, alleen zou ik er dan nooit voor hebben gekozen om die vin te ruilen voor benen.
Mijn studio ligt in de ‘hoofdstad' van Bonaire; Kralendijk. Een ‘wereldstad' is het niet bepaald, je bent in kwartiertje de boulevard en de hoofdstraat afgelopen. Het heeft eigenlijk meer weg van een gezellig dorpje. Mijn stage school ligt een kleine 10 min. rijden van mijn studio vandaan. Gelukkig heb ik een auto (lees: een grote lompe pick-up) tot mijn beschikking gedurende mijn verblijf hier. Zo kan ik overal gaan en staan waar ik wil, ideaal! Het auto rijden gaat me trouwens best oké af, met een gemiddelde snelheid van 40km. per uur kan dit ook bijna niet anders. Wat ik niet gewend ben in Nederland is dat de gordels hier niet om hoeven en dat met drank achter het stuur hier totaal geen probleem is. Vooral dat laatste kan me nog steeds ontzettend verbazen! Dit zal ook niet iets zijn wat ik snel zal doen. Want al zeg ik het eerlijk, geef mij 3 wijntjes of Carib-biertjes en dit kleine meisjes is dronken! Een NO GO, om dan nog zelf naar huis te rijden.
Ik heb dit weekend een eilandtour gekregen van Geert. We zijn door een nieuwe woonwijk Santa Barbara Crowns gereden, hier bouwen welgestelde pensionado's hun woningen. Daarna zaten we op een toeristische weg richting Rincon. Een smalle weg langs de rotsachtige kust met continu uitzicht op de Caribische Zee. Zo zijn we langs verschillende strandjes en duiklocaties opgereden, waaronder ook het populaire 1000 steps (Vernoemd naar een trap,die GEEN 1000 treden heeft. Het had iets met koningin Juliana te maken, heb ik me wijs laten maken.) En nadat we deze smalle weg braaf hebben gevolgd, kwamen we uit bij een schitterend zoutwatermeer; het Gotomeer, waar je langs op kunt rijden. Een belangrijke voedselplek voor flamingo's en laat er nou net op deze dag geen een flamingo te bekennen zijn! En toen kwamen we in Rincon, het oudste dorp van Bonaire. Hier zijn we langs de Kunuku (oftewel de ‘Knoek') opgereden, het achterland waar een deel van de bevolking betrekkelijk eenvoudig leeft, gewoon primitief á la ‘kamp Jong Nederland'. Sommige huizen hebben namelijk geen elektriciteit of stromend water. Hier zijn trouwens ook geen geasfalteerde wegen, maar gewoon zandpaden met diepe kuilen. Aan de andere kant van het eiland zijn we langs de zoutpannen, slavenhuisjes en het o zo mooie Lac Bay opgereden. En zo heb ik een dus een dagje goed gevuld met cultuur proeven van Bonaire.
Mijn tweede stageweek is begonnen en ik heb al wat lessen kunnen/mogen gegeven. Ik had het gevoel dat ik een octopus wilde zijn, ik kwam handen te kort. Niet alleen handen trouwens, ook oren en ogen. De kinderen zijn erg druk, en hebben maar een korte spanningsboog, dit is even wennen als je zelf voor de groep staat. Zitten met je billen op de stoel, is er voor deze kinderen nog niet echt bij. Eerder een potje stoeien, of op een andere manier er een bende van maken. Hier krijg ik een heel chaotisch gevoel van, maar goed, dit zal zeker mijn leerkrachtvaardigheden ten goede komen.
Ik ben overigens al begonnen met mijn eerste project. In de week van 12 maart zal er een Taalweek plaats gaan vinden. Hier doen alle scholen op het eiland aan mee. En aan mij is gevraagd of ik voor onze school lessen wil uitwerken voor deze Taalweek. Het is een leuk project om mee bezig te zijn, en dat is nog maar het begin van de stage.
Volgens mij blijf ik zeggen dat ik er ontzettend veel zin in heb, en hier helemaal op mijn plek ben, maar zo voel ik het ook écht!
Heel veel liefs van een al wat licht verkleurde ( en nee NIET rood), Lonneke
Ik verzamel mooie momenten
Om maar meteen goed te beginnen wil ik jullie laten weten dat ik echtontzettend blij ben met jullie reacties, super leuk om te zien dat jullie vanuit het verre koude kikkerlandje mijallemaal willen volgen! Ik zit nog maar een paar dagen hier, en voel me eigenlijk alhelemaalop m'n plek! 'Tur bon ku tin' (letterlijk: alle goedsdat er mogelijk is. Dus: 't kan niet beter/prima)Eigenlijk raar. Alles is heel anders hier, maartochookniet.In ieder geval ik raak er snel aan gewend!Overal waar je mensen tegen komt hoor je'Bon tardi', alles gaat hier in de chill-modus (trankilo, trankilo),ezels lopendoor destraten, een aangename temperatuur van ca. 30 graden, ik word 's ochtends gewekt door vrolijk fluitende vogels, er is hier ook gewoon een Albert Hein en een DA, etc etc!
Zondagochtend was ik al vroeg wakker, maar datkomt vast door de jetlag. Ik heb mezelf verplicht om tot08:30 in bed te blijven liggen(ik was al om05:00 wakker).Waarna ikmezelf hebverwend met een lekker ontbijtje. Monique hadgezorgd voor een gevulde koelkast, dus dat kwam goed uit. Daarna ben ik samen met Geert rondjes gaan rijden over het eiland. Het duurde even voordat ikwas overtuigd dat ik de weg hier wel zou vinden, alle straatjes lijken ook zo op elkaar! Toen ik de auto weer uitstapte was het pas 11:30... WOOW dat had ik niet gedacht, mijn tijdsbesef is echt nog even uit balans.Ik had om15:00 met Gwenda (mijn mentor) afgesproken, om samen wat te gaan drinken op de pier. Tot die tijd heb ik me vermaakt met mijn cursus Papiaments. Ik hoop dat als ik weer naar Nederland kom, ik het Papiaments een beetje beheers, maarhet is toch best pittig! (Gelukkig datik me in het Nederlands prima verstaanbaar kan maken.)
De maand januari is helaas nog regenseizoen. Ik word er al van beschuldigd dat ik het weer uit Nederland zou hebben meegenomen, want het regent hier voorBonairiaanse begrippenerg veel.Dat betekende dat mijn eerste dagen opBonaire niet de zonnigste zullen zijn en dat we zijn weggeregend bij de barbeque. We werden belaagddoor een ontzettende hoosbui en zijn allemaal de auto ingesprongen, gelukkig hadden we al het eten al op. Het komen opPink Beachwastrouwens ook een grote grap!Nadat ik met Gwenda wat was wezen drinken zou ik zelf naarde barbeque rijden, alleen heb ik zo'n beetje een uur lang verdwaald rondgereden op het eiland.Maar ondanks dat, was het een gezellige avond, een goed begin van de komende tijd. Heerlijk!
Maandag om 07:00 was het dan zover, mijn eerste stage dag. Ik werd hier heel hartelijk ontvangen door iedereen. Ik heb even kennisgemaakt met de andere leerkrachten en toen natuurlijk met de kinderen. Het zijn enorm bewegelijke kinderen, maar wel ontzettend lief en ontzettende knuffelkonten (daar ben ik stiekem wel blij mee).Ik had eigenlijk niet verwacht datde school zo anders zou zijnvergeleken met onze scholen. En ik heb mezelf de afgelopen 2 dagen al ontzettend kunnen verbazen over het onderwijs hier. Klassikaal lesgeven zit er bijna niet in, door de enorme niveau verschillen.Het niveau hier ligtsowieso vele malen lager dan inNederland, maar ik zie er zeker een uitdaging in. Daarom ben ik deze week nog druk methet observeren van zowel de kinderen als het handelen van Gwenda. Zodat ik binnen de kortste keer ook zelf aan de slag kan gaan.
Maar ook de kinderen zijn dolenthousiast nu ze er een nieuwe juf bij hebben. Ik ben erg blij dat mijn komst dankbaar ontvangen wordt.Het iseen pittige klas, waar voor mij veel te leren valt, maar andersom is er ook interesse in wat ik hen kan leren/laten zien.
Mocht iemand mij willen bellen dan ben ik voortaan bereikbaar op dit nummer: 0599-7822910.Jullie kunnen nog gewoon sms'en naar mijn Nederlandse nummer, maar ik sms met dit nummer (dat is voor mij goedkoper!) En mijnadres hier is: Kaya Cauca 15, Kralendijk, Bonaire
* Ik heb nog niet veel foto's gemaakt, maar ik zal jullie binnekort verblijden met wat meer foto's, zodat jullie ook een beterbeeld kunnen krijgen bij mijn verhalen.
Yama ayó!
Dushi Bonaire
Daarzit ik dan, op naar Bonaire, met uitzicht op een geweldige tijd die ik hier ga beleven, met aangename temperaturen.
Eindelijk ik ben op Bonaire! Dit wel na een aantal uurtjes reizen (ca. 11 uur), maar het was prima te doen.Zaterdag ochtend om half 7 liep ik al samen met papa en mamarond op Schiphol. Nog even wat gedronken, bagage afgegeven (precies 34,5 kg, wist ik veel dat de mensen op Schiphol maar 32 kg van de arbo mochten tillen...Maar met de grote wisseltrucnaar de handbagage,heb iktoch nog alles mee kunnen nemen), nog eventjes tijd doden door doelloos langs wat winkels te lopen, en toen kwam het echte afscheid. Papa, mama een dikke knuffel, en dan echt alleen verder.Ik heb nog een keer achterom gekeken, maar ikwas nog zo vol vande spanning dat ik voor tranen geen tijd had.Ik had gewoon ook enorm veel zin om te gaan!
Door de douane, wat allemaal vlekkeloos verliep, endan opnaar de vlucht:Schiphol, Amsterdam- Flamingo Airport, Bonaire.Gelukkig werd ik nog even van stoel gewisseld, zodat ik niet 11 uur lang naast eenkrijsende baby met poepluiershoefde te zitten. Met goed en ook lekkereten en een eigen schermpje met heel veel films, heb ik mij prima geamuseerd deze vlucht.
Een uur eerder dan verwacht land ik. 10uur later dus,kom ik alweer aan op Bonaire. Het aftellen heeft lang geduurd en nu ben ik gewoon al op Bonaire. Een heel gek gevoel! Op een heel klein schattig vliegveldje, heb ik mijn eerste stempel in mijn paspoort wetente scoren.Geen spannende controles, ik kon meteen doorlopen naar de enige band die er op dit vliegveld is. Het duurde dan ook niet lang tot ik mijn bagage had bemachtigd. Toen mijnspullen door de scan waren en ik de hoek om ging, stond ik al buiten het vliegveld. Daar zat Monique te wachten, met mijn naam opeen bordje. Ik voelde me meteen welkom!
Monique heeft me meteen wat van Bonaire laten zien (erg belangrijk de boulevard!), en zo hebben we wat rondjes gereden. Nergens een stoplicht, en rechts krijgt hier ook geen voorrang, hier zal ik echt nog even aan moeten wennen!Verder lijken alle straatjes ontzettend op elkaar, en was ik alhelemaal gedesoriënteerd na ons rondje.
Na een uurtje even bijkomen, ben ikijverig begonnen methet uitpakken van mijn koffer. Alles heeft nu z'nplekje gevonden in mijn 'huisje' hierop Bonaire.Morgen krijg ik nog een keer een rondleiding op het eiland, ook heb ik met Gwenda (de leerkracht bij wie ik stage ga lopen) afgesproken. Ik heb er echt ontzettend veel zin in, en het mooie weer hier maakt me ook vrolijk (30 graden)! Kom maar op met die stage.
En om mijn avontuur hier goed van start te laten gaan, ben ik door Geert en Monique (de mensen van wie ik deze mooie studio huur) uitgenodigd voor een barbeque op het strand morgenavond. Een goed begin van een geweldige tijd lijkt me.
Ik vind het nu al geweldig hier! Dikke kus en hele dikke knuffels,
Liefs Lonneke