Vertwijfeld kijk ik om me heen, ik zit nog steeds erg optimistisch in een korte broek, met mijn Birkenstocks aan mijn bruine voeten. (Voor de Bonairiaanse temperaturen prima kleding!) Wonderbaarlijk genoeg ben ik niet de enige die wat moeite mee heeft bij het horen van deze winterse temperatuur, synchroon slaken we een diepe zucht. Het kan aan mij liggen, maar het lijkt erop of niemand echt blij is om zo meteen weer op Nederlandse bodem te stappen...

Mijn avontuur zit erop, Daaaag Bonaire; Hallo Nederland... Als ik aan boord van de Arkefly-vlucht stap, wordt mijn blijdschap even getemperd. Ik vind het een fijn idee dat ik over een paar uur al mijn dierbare weer zal zien, alleen het propvolle vliegtuig doet mij beseffen dat het leven op Bonaire nu toch écht voorbij zal zijn. Daarbij is het ook jammer dat op de rij voor mij, een kind besluit om langdurig haar keel open te zetten en te krijsen als een speenvarken.
Als ik na de tussen stop op Curaçao een nieuwe buurman naast me krijg, is het leed snel vergeten. Het speenvarken is gestopt met huilen en we zijn weer in de lucht.

Een prima vlucht als je het mij vraagt, na de maaltijd bood Steven (mijn buurman) mij een slaappil aan. Nog net zo naïef als toen ik ging, nam ik deze zonder te aarzelen aan. De slaappil boekte groot succes! Want toen ik wakker werd hoefde we nog maar drie kwartier te vliegen. Heerlijk, want hierdoor spaarde deze pil mij een groot deel van de jetlag. Na de landing en de extra drugscontrole kon ik op zoek naar mijn koffer, klaar om het bewoonde Nederland in te gaan. Waar mijn ouders, broer en Jenny klaar stonden om mij om de nek te vliegen.

Nu ik inmiddels al weer iets langer dan week terug ben, is het nog steeds wennen aan Nederland, hoewel alles nog altijd hetzelfde is als toen ik ging. En dat zal ook nog wel even wat tijd nodig hebben, denk ik...
En daarom heb ik het volgende bedacht: Wat mij nu rest is zo snel mogelijk mijn diploma bemachtigen, om daarna weer een nieuwe plek van de wereld te gaan zien. En het liefst blijf ik dit de rest van mijn leven doen, niet als vlucht en ook niet als verslaving, maar gewoon omdat ik heb ontdekt dat de wereld voor mij zo onuitputtelijk fascinerend is en dat er nog zoveel te zien is. En omdat ik zeker weet dat ik van elke reis terugkom met nieuwe kennis, omdat je tijdens een reis altijd wel bijzondere mensen zult ontmoeten. Ik wil me blijven verbazen over hoe bijzonder de planeet is waarop wij leven.

DANK
Ten slotte nog iets heel anders: ik wou dat ik een goede manier kon bedenken om mijn dierbare adoptie 'ouders' op Bonaire (Hanne en Lex) te bedanken voor alle steun die ze me tijdens de afgelopen maanden op Bonaire hebben gegeven. Zonder het vangnet dat ze met zijn tweeën voor mij waren, had dit avontuur een hele andere invulling gekregen, denk ik. En ook voor mijn grote ‘broer', Sven, een welgemeend dankjewel!
En verder voor iedereen die ik daar op Bonaire heb ontmoet, al mijn nieuwe vrienden, ik wil jullie het volgende zeggen: zonder jullie was dit niet geworden wat het nu geworden is. Het was een onvergetelijke tijd een heerlijke ervaring.

Ode aan Bonaire; Fantastisch leerzaam, geestig en een fenomenale leefstijl.
Om je vingers bij af te likken!